Kicking Ass!

Heb je bijna je album top 50 van 2005 klaar, komt er naast een compilatiealbum van Caesar ook nog eens een live album van Wilco uit. En tjsa, wat moet je daar nu mee? Met A ghost is born vorig jaar, Yankee Hotel Foxtrot in 2002 en Summerteeth in 1999 heeft Jeff al een paar overwinningen op z'n naam en om zo'n lijst ( die overigens over een paar weken hier gepost zal worden ) niet tot een voorspelbare saaie lijst te laten worden is het wel leuk om Wilco eens níet de beste album van het jaar toe te dichten..
Heikel punt wordt dan echter dat ik dit jaar ook besloten heb om een cijfer aan de albums toe te kennen. En hoe kan ik nu verantwoorden dat een 9,9 onder een 7 of 8 staat, niet dus. Jaha, de moderne, verwende mens heeft een problematisch bestaan....
Zoeken dus naar redenen om Kicking television eens flink naar beneden te halen. Het album is opgenomen in thuisbasis Chigaco mei dit jaar en nu is het vaak zo dat live-albums maar weinig toevoegen aan een oeuvre van de artiest. Helaas is Wilco live zo fris, spannend en interessant dat dat argument niet op gaat in dit geval, de nummers op KT wijken niet extreem af van de studio-albums, maar net genoeg om anders te zijn en toch écht iets toe te voegen. Op de keuze van de nummers valt helaas ook niets aan te merken. De nadruk ligt op de afgelopen 2 albums met een paar oudere nummers en covers, zodanig dat de melodische en experimentele kant van Wilco beide in balans zijn. De nummers zijn natuurlijk per definitie ( composer J. Tweedy red. ) al zo goed dat daar de irritante factor van het album ook al niet te vinden is. Na een paar dagen niets anders dan Wilco, moet ik concluderen dat Kicking Television wederom een meesterwerk is. Het album biedt kippenvelmomenten, ontroering, spanning, pijn, humor, verdriet, blijdschap, Jesus Etc., fijne melodien, Radio Cure, avantgarde virtuoos gitaarspel, Hummmingbird, Jeff Tweedy, échte toevoeging aan de studio albums, geweldige poezie... kortom alles wat je op een album verwacht. Ik begin me serieus af te vragen of Jeff, (indien hij niet gaat lijden aan het Brian Wilson syndroom, een Elliott Smith dood of ten hemel opvaart, ) misschien dan toch niet de eerste artiest gaat worden die het perfecte album gaat af leveren. Als de groei van A.M. tot A ghost is born / Kicking television doorgezet gaat worden is het met de volgende in ieder geval al raak. Tot die tijd is het afwachten, maar met zoveel onvoorstelbaar moois als ik dankzij Kicking Television nu in de speler kan doen wordt dat geen vervelende wacht.

Smelten met Annie

Zoals sommigen wellicht al weten heb ik een zwak voor vrouwlijke zingende gitaristen, als ze dan ook nog eens goede muziek maken kun je me helemaal opvegen, zoals vaak het geval is bij Kay Hanley en Jenny Lewis. Maar sinds dierendag vorig jaar weet ik dat gitaar geen vereiste is, het was namelijk de dag dat Anniemal van de Noorse Annie verscheen. In het buitenland een hit, een inslaande bom, maar in Nederland niets, ik heb de clip van chewinggum in ieder geval nog niet op MTV en TMF mogen aanschouwen. Zonde, want de hesige meisjesstem, met Scandanavische tongval doet het heerlijk op de electropop in de trend van Madonna, Kylie Minogue en St Etienne. Smelten geblazen als rechtgeaarde man! Waarom nu Annie aan de aandacht brengen? Nu, ze heeft een nieuw album uitgebracht, althans een remix album, met een stapel verschillende dj's. Dit levert dan ook wisselende resultaten, maar over het algemeen is het resultaat erg interessant. Verwacht niet de kauwgom-pop van eerst, maar wat meer electro, hiphop en remix, gelukkig is het geen volwassen album geworden, want onze Annie moet natuurlijk wel de heimelijke, onbereikbare liefde blijven die ze was. Zucht....

Anniemal


En nog een, omdat ze zo leuk is, maar wel een muzikale, het blijft ten slotte een muziek weblog.

Naast wat nummers op haar officiële website, is Anniemal volledig te beluisteren via de link van haar platenmaatschappij: http://www.vice-recordings.com/annie/anniemal
Van haar nieuwste plaat DJ kicks zijn 4 nummers te beluisteren, inclusief het hoogtepunt van de cd: Nanny Nanny Boo Boo, Link: http://www.k7.com/annie/

Tijd voor Indie....

Wolf in schaapskleren.
Na het grote aantal Americana-nieuws hier de laatste tijd, is het wel weer eens tijd voor wat echte Indie. Te beginnen met het deze week uitgekomen The Runners Four van Deerhoof. Het langste Deerhoof album zover bevat wat meer rustige momenten dan voorheen, waardoor het wat afwisselender wordt. Toch blijft de band het sterktst als ze de versterker vol open gooien en de echte noise met melodieuze stukken inzetten. Al met al een ijzersterk album, waarin vooral veel te beleven valt, het is wel een hate-it-or-love-it band, die ook naar je toe moet groeien. Niet te dicht, want de herrie kan zo losbarsten en is het net een wolf in lievelijke zoete zang schaapskleren.

Super Super Furry Animals
Iets ouder is het in September uitgebrachtte Love Kraft ( Kraftwerk + Love ) van de Super Furry Animals. Het nieuwe album van het ondertussen veterane Indierock psychedelische gezelschap is goed, erg goed zelfs. Melodieus erg sterk, de zang is mooi en de teksten bevatten minimaal 3 lagen, waardoor je heerlijk weg kunt dromen. Het album is erg straight-forwardrock voor SFA doen, kritiek van velen is dan ook dat de SFA zo gesettled zijn dat de spanning en verrassingen uit de muziek is, maar ik kan daar wel mee leven, zolang het ene juweeltje het andere opvolgt. Via de VPRO-site is Lazer beam van Love Kraft te beluisteren.

Omdat ik zo gek ben van Psychedelische, vreemde en mooie platenhoezen.

Molens op de prairie: Dyzack, Yearings...

Roots en country in Nederland, het klinkt voor velen als kwaliteit en Talpa, maar toch zijn we in Nederland talrijke alt. country toppers rijk en sinds kort kan er weer een prachtexemplaar aan de lijst worden toegevoegd. Vorig jaar waren het Utrechtse Yearlings en Lawnmower Mind van Melle de Boer's Smutfish de uitschieters, begin dit jaar hadden we Remmelt, Muus & Femke en dan nu Erik Hofland of ook wel Dyzack.
Melle, Erik, Remmelt, Muus, Femke en Arie... Het klinkt allemaal meer als de namen van nieuwste telgen uit een Staphorster gezin dan artiesten die ûs Ilse zo naar Nashville mee zou kunnen nemen. Maar schijn bedriegt zoals vaker weer eens. Wellicht is het ons vlakke lage land, wat Texaanse beelden oproept, misschien wel het restant van ons koloniale verleden, buiten kijf staat dat "we" het kunnen. Country muziek maken dus. Deze maand Somewhere There's a Monkey Laughing van Dyzack, een hyperactieve schreeuw country plaat welteverstaan. Druk druk druk, als een achtbaan raas je de nummers door, om na het laatste nummer even uit te puffen en snel weer opnieuw die kick te willen beleven. Erik Hofland heeft deze keer niet alles alleen gedaan, maar hulp van een drummer en contrabassist, wat een perfecte combinatie en gouden combinatie blijkt. Op de site van de Nederlandse variant op Okkervil River zijn fragmenten van Sweet Hisses, A Thousand days en Oh Suzanne te beluisteren.

Molens op de prairie, Remmelt, Muus en Femke hadden het al begrepen..

Ambitieus genie: Ryan Adams

Ze zijn op het moment erg in: Ambitieuse projectjes: John Frusciante brengt 5 albums in één jaar uit, Sufjan Stevens wil van elke Amerikaanse staat een album maken en Ryan Adams wil dit jaar ook 3 albums uitbrengen. De eerste van het enfant terrible was Cold Roses, een dubbelcd met één geweldige cd en één "wel aardige". Nu is het natuurlijk zo dat een uitzonderlijk talent als Ryan "wel aardige" nummer uit z'n polsen gooit waar een normale songwriter alleen maar van kan dromen. Daarom was het des te vervelender dat na het monument Heartbraker uit 2000 hij zijn talent nooit volledig uitbuitte, en liever een avondje wiskey pakte dan z'n gitaar. Gelukkig was er dus begin dit jaar Cold Roses, waarin hij eindelijk liet zien hoe uitzonderlijk begaafd hij is. Misschien wel dankzij de hulp van the Cardinals, die hem bijstaan sinds dat album. Adams was natuurlijk ook op z'n best in Whiskeytown, wellicht gedijdt hij toch beter als hij bijgestuurd kan worden door normale mensen. Enfin: begin deze week de tweede van het jaar aangeschaft: Jacksonville City Nights, een blinde aanschaf wel te verstaan, aangezien Cold Roses zo goed was bevallen, was ook mijn vertrouwen in Ryan voor het eerst in 4, 5 jaar weer gestegen. En gelukkig werd mijn vertrouwen en de 15 Euro niet beschaamd, want (wederom met the Cardinals) Jacksonville City Nights is een erg sterke plaat. Cold Roses was een flirt met de pop, Jacksonville is weer terug bij de country, inderdaad geen alt.country, want Jacksonville is geen alt.country meer te noemen. Terug naar de wortels dus. Het album bevat niet de geniale nummers van Cold Roses cd1, maar is wel meer een eenheid, een recht-toe-recht-aan roots-album dus. We kunen dus met een gerust hart wachten wat de laatste va dit jaar ons zal brengen, hoewel ik m'n handen nog vol heb aan de eerste 3 cd's, die alle 3 volledig te beluisteren zijn op hun site. Kijk dat is nog eens wat anders dan die luisteraar-minachting van de meeste artiesten. Wel jammer dat de bonustrack, de meesterlijke cover van het welbekende Always on my mind, ontbreekt op de player. Om Cold Roses te beluisteren ga je naar het music gedeelte van de Adams-flash site, Jacksonville is via deze link te beluisteren.

Eindelijk weer terug op het niveau van Heartbreaker

Grandaddy en Son Volt albums

Helden?!
Vandaag een potje ongegeneerd heldenverering, te beginnen met nieuws van Grandaddy. Het Neo-Psychedelia, Indie-rock gezelschap uit California heeft een nieuwe EP, met toch 8 nummers, uitgebracht onder de naam Excerpts from the Diary of Todd Zilla. Na het iets mindere Sumday, is dit weer de Grandaddy die we kennen van het geniale Sophtware Slump. De EP is tijdelijk te beluisteren via de luisterpaal, dus weest er snel bij!

Een ander stel helden met een onlangs verschenen nieuw album, zijn de mannen van Son Volt, de band van voormalig Uncle Tupelo mede-frontman Jay Farrar. Uncle Tupelo, voor de onwetenden onder is u is één van de belangrijkste bands uit de Alt. Country historie. Samen met onder anderen Jeff Tweedy brachten ze eind jaren 80 en begin jaren 90 het ene meesterwerk na de andere uit door punkrock en country te combineren en zo de weg vrij maken voor vele alt. countrybands die zouden volgen. De band splitste in 1994 op in het wereldberoemde Wilco van Jeff Tweedy en het onbekende Son Volt van Farrar. Nu is er wel wat voor te zeggen waarom de één wel miljoenen platen kan verkopen en de ander niet, Son Volt is namelijk blijven steken waar Wilco met het jaar en album baanbrekender werd. Son Volt's eerste album Trace was nog een veelbelovend album, maar de opvolgers werden steeds saaier en Jay bleef maar op dezelfde structuur en sound terugvallen, ook solo wilde het allemaal niet echt lukken. Is Okemah and the Melody of Riot dan een slechte plaat.?Nee, zeker niet! Zonder de voorgeschiedenis in het achterhoofd is namelijk een uitstekende en erg degelijke alt. country plaat. En laten we hem dan ook maar zo beluisteren plus de gedachte dat Wilco 2 weken terug in Amsterdam weer een nieuw nummer speelde en volgend of dat jaar erop wél weer een meesterwerk zal afleveren.

Excelsior feest

Vanwege de drukte de afgelopen dagen nog ééntje:
Het Nederlandse toplabel Excelsior heeft weer een nieuwe band bij de familie: het Noordwijkse the Heights. Ik ken weinig tot eigenlijk niets van de band, maar zoals sommige bands niets verkeerd kunnen doen, kan Excelsior dat ook niet en zal ook de 86ste plaat weer een briljantje worden. De link naar de mp3's is down, maar gelukkig biedt 3voor12 uitkomst met een nummer. Ook de beschrijving bij het nummer is treffend: Seedling in de blender met Bettie Serveert. Als alles zo klinkt hoef ik geen seconde meer te twijfelen voor ik naar de platenboer ga.

Via de 3voor12 site is ook genoeg van Caesar te downloaden, van single Before my Head Explodes, kersthit Hang myself from the tree tot optredens op Lowlands en in club Lek. Waarom ik dit met u deel? Omdat de beste band van Nederland een jubileum heeft, het is namelijk alweer 10 jaar terug dat Clean uitkwam en Bettie Serveert, Golden Earing en 2 Unlimited het nakijken kregen! Reden voor een feest natuurlijk, en dat gaat het Amsterdamse trio doen met een best of met enkele b-sides, demos en live versies. Nu heb ik normaal gesproken een hekel aan zulke cd's, omdat ze eigenlijk maar zakkenvullers zijn, maar van Caesar kan ik het hebben...

Voor diegene die al sinds hun selftitled album niets nieuws meer van Caesar gehoord heeft: er zijn een half jaar terug 2 nummers losgelaten die eerdere albums niet gehaald hebben. Don't feel like wow! en Gee oh my.

De beste Nederlandse band ooit bestaat al 10 jaar!