Daniël Johnston: geniale gek

Komkommertijd, dus vandaag niets nieuws, maar een geheim, misschien wel één van de best bewaarde van de VS. Tijdens een R.A.M aflevering over muziek deze winter, kwam ik met 'm in aanraking. Eigenlijk keek ik de aflevering vanwege Anthony & the Johnsons en Andrew Bird ( naamgever van deze weblog, mocht u uzelf al hebben afgevraagd wat u toch met die eieren moest. ) , maar na een half uur lieten ze een korte docu over de manisch depressieve Daniël Johnston zien. Ondanks, of wellicht juist vanwege, zijn ziekte weet hij muziek te maken, die door merg en been gaat. Ondanks dat hij heeft samengewerkt met legendarische bands als Sonic Youth, Nirvana en Yo La Tengo en dat Beck, Eels en Tom Waits hebben hen gecovered, kennen maar weinig mensen dit muzikale genie. Daniël is lief, ontroerend, schattig en gevaarlijk, al deze eigenschappen worden uitstekend in beeld gebracht tijdens de docu. Hoewel z'n quirky muziek voor velen vast te vreemd is, is het fashinerend om te zien hoe Daniël ontkent dat hij nog leeft, of met de nodige zelfspot verteld over z'n "gallery of prety girls" en hoe deze doodnormale poppen voor hem zingen. Grappen worden afgewisseld met anekdotes van z'n broer, bijvoorbeeld over hoe Daniël z'n vaders vliegtuig van 3 km hoog liet neerstorten door de sleutels er uit te halen, of hoe hij mensen gedwongen doopte in een rivier, waardoor hij als gevolg van een ruzie met de politie al z'n tanden kwijtraakte. Interessant is ook dat veel verhalen terug zijn te herleiden tot veel van zijn songteksten. Kortom: een must-see: weinig documentaires die me binnen een paar minuten zulke mood-swings en zoveel kippenvel kunnen bezorgen. En ook al trekt de muziek je niet zo ( ik moet toegeven dat ook ik niet alle albums van Daniël even goed vind), de docu is gegarandeerd indrukwekkend.
En ondertussen vraagt John de Mol zich af, waarom zijn kleuterklasje aan het begin van de avond maar een paar duizend kijkers trekt....

Het item over Daniël begint na ongeveer 32 minuten.